μια ιστορία
Μια φορά κ έναν καιρό
και κάπως έτσι η ιστορία κύλησε...
και έμεινα να αναρωτιέμαι πλέον πότε θα έρθει το αύριο...
ΣίαΣία*
σκοτάδι - ορίζοντας - ήλιος
Νομίζω οι λέξεις που περιγράφουν τη χρονια που ζήσαμε ο καθένας μόνος, ίσως και πιο μόνος από ποτέ - είναι βία ρεαλισμός έκπληξη. Βία με ένα έτσι πρέπει, η ζωή απλά άλλαξε. Η ζωή για όλους μαζί, και για τον καθένα σαν μονάδα είναι σε ένα νέο καμβά - περίεργο, με λάθος σχήμα, σπασμένο σε μερικές γωνίες. Παρόλο που η ζωή μας όλη είναι μια βία, από την ώρα που κάποιος μας τραβάει από την ασφάλεια της μήτρας που ανήκουμε κι αναγκαζόμαστε να τεντώσουμε τα άκρα και να περπατήσουμε μόνοι, φοβήθηκα. Ρεαλισμός κανείς μας δεν υπεράνθρωπος τελικά. Εκείνα όλα που είναι δεδομένα σίγουρα σταθερά τελικά δεν είναι. Ο θάνατος σου θυμίζει ότι είσαι τελικά ένας μικρός γαλαξίας σε ένα αχανές σύμπαν, δίπλα σε εκατομμύρια μαύρες τρύπες. 'Εκπληξη ότι τελικά τα καταφέρνουμε, κι ας φοβόμαστε και πονάμε. Είναι απίστευτα όμορφο το πόσο εύκολα προχωράμε παραπέρα, κι ας πέφτουμε σε κάθε βήμα. Υπήρξαν κι εκείνοι, που τελικά δε σηκώθη...
Comments
Post a Comment