μια ιστορία
Μια φορά κ έναν καιρό
και κάπως έτσι η ιστορία κύλησε...
και έμεινα να αναρωτιέμαι πλέον πότε θα έρθει το αύριο...
ΣίαΣία*
λευκό κενό, απουσία ζωής
κι είναι η ζωή έτσι μικρή μικρή κ γρήγορα να την αφήνεις να χάνεται να φεύγει δίπλα σου και εσύ απλά να τη βλέπεις σαν εικόνες που τρέχουν μπροστά σου σαν σινεμά. να συγκινείσαι σε κάθε νέα εικόνα κι όμως να νιώθεις για λίγα δευτερόλεπτα. και αν τόσο νέος ζεις σαν τόσο γέρος, όταν θα είσαι γέρος τι θα ζεις; και αν η ζωή σε βαρεθεί, σε εγκαταλείψει και τελικά μείνεις χωρίς πνοές άλλες; ίσως τελικά σε παρατήσει το τώρα, το αύριο, το μετά και το σήμερα ξαφνικά γίνει το για πάντα - και εσύ καθηλωμένος σε μια θέση στατικός, μουντός, μονόχρωμος να απολαμβάνεις μόνο ότι έρχεται μπροστά σου. Είναι όλα ένα κυνήγι - η αγάπη, οι φίλοι, ο έρωτας, η οικογένεια - και εσύ δεν τρέχεις παρά μόνο για να μοιάζει ότι τρέχεις. Όλους τους ξεγελάς, ακόμα και τον εαυτό σου - όμως τρέχεις σε έναν διάδρομο, ένα στατικό επί τόπου κινούμενο κορδόνι έτοιμο να σπάσει μόλις το δοκιμάσεις. Και πόσο φοβάσαι να πέσεις στο κενό...
Comments
Post a Comment