stardusting

And as i was finishing packing staff for India trip i was thinking about the time difference only two and half outs ahead  and then an odd thought passed my mind earth is spinning around itself and the sun constantly so, each second ( and even less) every small millimeter of earth has different time. It is not just that India is 2,5 hours ahead, but each little distance away from me is in different time. So if i move to the east i will go to the future, and if i move to the west to the past. So we constantly live on a huge time machine. And if we move this two ways all of our lives, how many hours/days/months even years we lose or gain? so i reached to a very strange conclusion that amazed me, human race is the only species that use reason and logic (if any other kind of life has it, i do not know it) - so we make our decisions based on logic. And our decisions through centuries have created ensticts, and habits & characteristics. So if we can travel in time why people d...

πόσο περίεργο να βλέπεις χωρίς μάτια βλέπω απλά βλέπω με τα χέρια, απλά εκείνες οι μαγικές στιγμές που απλά τις νιώθεις, χωρίς να τις δεις σε αλλάζουν και αν δεν τις δεις σε ξεχνούν είναι χαοτικό να ξέρεις ότι εκεί έξω υπάρχει ένας ήλιος που ποτέ δε θα δεις τις ακτίνες του να γαργαλάνε το γρασίδι που ποτέ δε θα τον δεις να κρύβεται για να φανεί το φεγγάρι και ίσως το νιώσεις, τη ζέστη και τη δροσιά αλλά η φωτογραφία δε θα υπάρχει στο μυαλό σου και η ζωή μας είναι ένα σύνολο φωτογραφιών στιγμές που αποτυπώσαμε ιδανικές μέσα στη λήθη εικόνες που δείχνουν τι ονειρευόμαστε και όχι μόνο τι θέλουμε αυτά που θέλουμε είναι δικά μας, και αυτά που ονειρευόμαστε επίσης κομμάτια της καρδιάς μας, επιθυμίες αλλά τα όνειρα είναι εκεί ψηλά στον ουρανό  ενώ αυτά που θέλουμε είναι κάπου που μπορούμε να τα αγγίξουμε μα εσύ δε βλέπεις και ίσως να μη δεις ποτέ γιατί τυφλός δεν είσαι, αλλά έχεις κλειστά τα μάτια και πώς να τα ανοίξεις σε ένα κόσμο που δε νιώθεις δικό σου, σε ένα ταξίδι που δεν...

όταν δε σε συγκινεί πια τίποτα και οι μέρες είναι είναι απλές γραμμές στη σελίδα συγκινούν τα όμορφα, τα έντονα, τα λυπητερά, τα άσχημα τα άκρα  εκεί που όλα ή αρχίζουν ή τελειώνουν και τα βλέμματα σταματούν για να αντικρίσουν κάτι που τα τρομάζει ή τα προκαλεί και σου λένε συνέχεια για μια αγάπη, μια φιλία έρωτες πράγματα που "υπάρχουν" αλλά δεν τα βλέπεις είναι άυλα, αόρατα - και απλά πρέπει να τα πιστεύεις και πώς τα ξεχωρίζεις? σεβασμός και πίστη και αφοσίωση μίσος και προδοσία και απέχθεια πώς μπορείς να πιστεύεις πράγματα που δε βλέπεις αλλά όταν τα αισθάνεσαι, δεν είναι σαν να τα βλέπεις? σου έμαθαν να τα αισθάνεσαι - το υποσυνείδητό σου το προκαλεί και εσύ το πιστεύεις γιατί όταν δε συ συγκινεί πια τίποτα είσαι κενός γεμάτος  σκέψεις χωρίς ουσία αλλά η ουσία είναι ψευδαίσθηση τελικά όταν δε σε συγκινεί πια τίποτα θα προτιμήσεις να ζήσεις με τις ερωτήσεις σου & αυτές σε απομονώσουν ή θα διαλέξεις το όνειρο & ας ξέρεις ότι είναι ψέμα? σχεδιαστήκαμε για ζο...

ίσως είσαι σαν εκείνα τα παραμύθια που δεν τελειώνουν ποτέ όμορφα τα όνειρα εκείνα που βλέπουμε τα βράδια, σαν να είναι αληθινά, σκέφτομαι πόσο μπορεί να μην σταματάνε οι σελίδες αυτός ο χορός που παίζει το τραγούδι του συνέχεια μια μουσική που ποτέ δεν τελειώνει και ίσως οι μουσικοί της να μη θέλουν να τελειώσει είναι παντοτινό? η ομορφιά όλων ξεχνιέται και κάποια μέρα ο πρίγκιπας θα μεγαλώσει και η πριγκίπισσα θα γεράσει και σκέφτομαι ο έρωτάς τους θα αλλάξει? και τα παραμύθια εκείνα που δεν τελειώνουν ποιός δεν τα τελειώνει? εμείς ή η ιστορία? Σία*

κάθε μέρα ζούμε εικόνες, ήχους, εμπειρίες σημάδια στα βιβλία που διαβάζουμε και  στίγματα σε μια τεράστια μοκέτα ίσως να είναι δύσκολο να φύγουν τα σημάδια, αλλά και κατά πόσο το θέλουμε? τα λάθη μου είμαι εγώ, και εγώ με αγαπώ, άρα αγαπώ και τα λάθη μου γιατί είναι κομμάτι δικό μου. μπορείς να μετρήσεις πόσα αισθάνεσαι μέσα σε μία μέρα? και αν μπορείς πού σταματάς να μετράς? αυτά που είναι παρόμοια τα ομαδοποιείς μεταξύ τους, ή το καθένα είναι τόσο μοναδικό που δεν έχεις το δικαίωμα καν να το κατατάσσεις? οι ιστορίες μου είναι δικές μου, οι άνθρωποι που πρωταγωνιστούν δικοί μου, τους αγαπώ και ας τους μισώ και αγαπώ και τις ιστορίες μου μαζί τους. πόσες φορές κάθε μέρα λες σαγαπώ?σε σκέφτομαι? μου έλειψες? και πόσες από τις φορές που το λες, πραγματικά πόσες το εννοείς? και τελικά είναι καλύτερο να λες κάθε μέρα σε κάποιον ότι τον αγαπάς, ή μία φορά και να το πεις με όλη σου την καρδιά? τα όνειρά μου είναι η ψυχή μου και η ψυχή μου είναι η καρδιά μου, μπορεί να βλέπω εφιάλτε...

και κάθε φορά που έβγαινα από εκείνο το δωμάτιο τον έβλεπα να μιλά και με ένα άλλο άτομο τι έλεγαν ποτέ δεν έμαθα και δε θα μάθω πάντα τον ζήλευα - νόμιζα ζήλευα που δε μιλούσε μαζί μου τελικά ζήλευα επειδή δε μιλούσαν μαζί μου περίεργο τι όντως σκεφτόμαστε και τι τελικά ισχύει βρέθηκα λοιπόν στη θέση του και μιλούσα εγώ και οι άνθρωποι με άκουγαν αλλά εγώ είχα πάψει να τον ακούω, να το βλέπω ανακάλυψα πως οι άλλοι του μιλούσαν για να τον ακούσουν να τους πει τη γνώμη του, τη γνώμη του για τη δική τους ζωή -  άλλες φορές πάλι για να τον πείσουν για κάτι,  για να λένε "ωωω, έπεισα το Βασιλιά" πολλές φορές ήταν και κάποιοι σαν εμένα αυλικοί και κόμηδες - αριστοκράτες και πριγκίπισσες, αλλά τις πιο πολλές φορές ήταν απλοί άνθρωποι όμορφο να σε ακούνε όμορφο να σε ρωτάνε αλλά γιατί? υπήρχε κάποια ανάγκη βαθιά τους να έχουν κάποιον για Θεό κάποιος που θα ήξερε τι είναι το σωστό ένας που θα γνώριζε τι πρέπει να γίνει και θα είχε τις λύσεις φοβούνταν να κάνουν χωρίς να ρωτήσουν ...

Με προκάλεσες μαζί σου να έρθω πολλές φορές εκεί που ο κόσμος είναι δικός σου και οι ώρες ξεχνούν να περάσουν γιατί απλά οι στιγμές είναι αιώνιες και αόριστες Εκεί που κάνει ζέστη και ψάχνεις το όνειρο να βρεις ξαπλώνω απλή, γυμνή από όλα τα άσχημα κοιτάζοντας μια όψη που μόνο ευτυχία θα φέρει και διαλέγω να μην την κοιτάξω έτσι απλά, γυμνή από κάθε συναίσθημα Κλείνω τα ματιά και επιλέγεις να φύγεις. έχεις τον πόλεμό σου να κάνεις εκεί έξω που ο κόσμος είναι σκληρός και άκαρδος - και δε σου ζήτησα να σε αποχαιρετήσω γιατί φοβήθηκα και πάλι αποφάσισα να μην κλείσω την πόρτα μας.  Και όταν άνοιξα τα μάτια, ακούμπησα δίπλα μου το χέρι και εσύ έλειπες και μου έλειπες αλλά γιατί να είσαι εδώ, όταν εγώ σε διώχνω? αγαπώ την αγάπη, αλλά με κουράζει, με απομονώνει, με κλείνει. θαυμάζω τα συναισθήματα, αλλά με αδειάζουν, με γεμίζουν, με απορροφούν. θα προτιμάω πάντα το αλλά, γιατί είναι η μόνη μου λέξη, η λέξη εκείνη που με προστατεύει από τη δύναμή σου www.stereomood.com/song/34004...